Θεωρία παιγνίων ( Το δίλημμα του φυλακισμένου)

  • οικονομικά

Το πιο γνωστό παράδειγμα για να κατανοήσει κάποιος τι είναι θεωρία παιγνίων είναι το δίλημμα του φυλακισμένου. Ας υποθέσουμε ότι δύο άτομα διαπράττουν μία ληστεία και μετά από έρευνα της αστυνομίας συλλαμβάνονται ως ύποπτοι, στη συνέχεια η αστυνομία τους απομονώνει και τους ανακρίνει σε δύο διαφορετικά δωμάτια ώστε να μην ξέρει ο ένας αν θα ομολογήσεις ο άλλος, οπότε το αποτέλεσμα του παιχνιδιού κρίνεται από το τί θα κάνει ο κάθε παίχτης αν θα ομολογήσει ή όχι. Το παιχνίδι είναι στατικό και πλήρους πληροφόρησης, στατικό γιατί και οι δύο παίχτες πρέπει να πάρουν μία απόφαση ταυτόχρονα χωρίς να ξέρει τι κάνει άλλος μια φορά και μετά το παιχνίδι λήγει δηλαδή δεν υπάρχει δεύτερος γύρος και πλήρους πληροφόρησης γιατί τα payoffs του παιχνιδιού είναι γνωστά σε κάθε παίχτη.

Από τον παραπάνω πίνακα παρατηρούμε ότι αν δεν ομολογήσει κανείς δηλαδή συνεργαστούν επιβάλλεται στον καθένα 1 χρόνος φυλακή, αν ομολογήσουν και οι δύο τους επιβάλλεται 6 χρόνια φυλακή στον καθένα, αν ομολογήσει ο ένας και ο άλλος όχι, αυτός που ομολόγησε απελευθερώνεται και στον άλλον επιβάλλεται 9 χρόνια φυλακή. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικα τις αποδόσεις του παιγνίου μπορούμε να παρατηρήσουμε ο κάθε παίχτης έχει μεγαλύτερο κέρδος να ομολογήσει ανεξάρτητα της στρατηγικής που επιλέξει ο άλλος, με αποτέλεσμα το παίγνιο να ισορροπεί στο να ομολογήσουν και δύο, αυτή ονομάζεται η κυρίαρχη στρατηγική του παιγνίου, βέβαια καλύτερη απόδοση θα είχανε αν συνεργαζόντουσαν και δεν ομολογούσε κανείς και ονομάζεται αυστηρώς κυριαρχούμενη στρατηγική, αλλά κανένας ορθολογικός παίχτης δεν θα την επέλεγε γιατί ο κάθε ένας χωριστά έχει μεγαλύτερη απόδοση με το ομολογήσει. Το πιο πιθανό αποτέλεσμα είναι να ομολογήσουν και οι δύο, Στο παραπάνω παίγνιο το αποτέλεσμα της επιλογής είναι του ομολογία αυτή η στρατηγική ονομάζεται ισορροπία κατα Nash, από το John Forbes Nash.

SaaS λογισμικό για να δημιουργήσετε εύκολα και γρήγορα το δικός σας eshop.